Bir kedi varmış, adı Karabela, Duman attırıyormuş sıçanlara.

Öylesine kırmış geçirmiş ki Gözlerden kaybolmuş sıçan milleti. Sağ kalanların her biri bir delikte,

Açlıktan tahtaları kemirmekte. Karabela kedi olmaktan çıkmış, Şeytanın ta kendisi olmuş gözlerinde.

Derken Karabela, günün birinde, Sıçan koklamaktan bıkmış, çıkmış sokağa, Bir dişi kedi aramaya.

Hemen de bulmuş belalısını, Mart sefasıdır başlamış uzaklarda.

Bu arada sıçanların artakalanı, Fırsat bu fırsattır deyip, Bir delikte burun buruna verip,

İvedi bir oturum kurmuşlar, Ölüm kalım meselesi üstünde durmuşlar

Başkan, en tedbirli sıçan, Düşüncesini söylemiş yekten:

— Bence, demiş, her şeyden önce, Ne yapıp yapmalı, Karabela ın boynuna

Bir çıngırak asmalı.

Üstümüze yürüdü mü çıngırak öter,

Her sıçan da gireceği deliğe girer.

Başka çare yok, deyip kesmiş,

Herkes başkandan yana oy vermiş.

Bundan iyi akıl can sağlığı.

Gel gelelim çıngırağı nasıl aşmalı?

Biri demiş, benden paso,

Öteki demiş, ben miyim Allahın budalası?

Kaytaran kaytarana,

Oturum da ermiş sona.