Devamli uzaklaşıyordu…

Onu yakalamak için daha hızlı koşmaya başladı…

Güneş yavaştan kendini göstermeye başlamıştı , fakat genç hala yetişememişti gölgeye!

Ve birden kaybediverdi onu , güneş doğmuş ve gölgesi yok olmuş gidivermişti , aynı gökkuşağı gibi , aynı yağmur gibi…

Her gece gölgesini kovalamak coçukta bilinmez bir arzu , istek haline gelmişti…

Birgün mutlaka yakalayacak , ona sarılacaktı…

Her gece binbir telaşla çıkıp dışarıya koşuyordu asla yetişemeyeceğini bildiği gölgesinin peşinden…

Yani bir tutkuya tutulmuştu , gerçekleşmeyeceğini bile bile…

Gölgesine vurulmuştu , güneş doğana kadar onunla olacak gün boyu acısını bırakacak…

Ve içinden bir kaç sözcük geçti… Peşinden gittiği ama ulaşamadığı gölge’ye…

Sen gölge’ydin ben küçükken dikkatlice süzdüğüm , ama hiç ulaşamadığım birgün sana ulaşmak istedim ömrüm boyunca, ama olmadı , ulaşamadım dedi….

Sevgiydi gölge….

Ulaştıkca kaybedilen , kaybettikçe aranılan…

Sonsuzluğa dair…