Bir eşekçi, elinde asa,

Bir Roma impatoru edasıyla

Sürüyormuş uzun kulaklı iki düldülü.

Biri sünger yüklü, bıraksan uçacak;

Öteki ağır aksak,

Sırtında şişeler varmış gibi

Tıka basa tuz doluymuş küfeleri.

Bizim üç ahbap çavuş az gitmiş uz gitmişler

Dere tepe düz gitmişler

Varmışlar geçit veren bir ırmağa

Ve bakın orda neler gelmiş başlarına.

Oysa her gün de geçerlermiş aynı yerden

Eşekçi sünger yüklü eşeğe binmiş

Sürmüş tuz yüklüsünün ardından

Gel gör ki bu öndeki eşeğin

Keyfince yürüyesi gelmiş

Ve ayakları yerden kesilmiş.

Tekrar su yüzüne çıkınca da

Kaçmış gitmiş hoplaya zıplaya.

Neden derseniz, sularla cenkleşirken

Öylesine erimiş ki sırtındaki tuz,

Tüy gibi hafif bulmuş kendini birden

Uzun kulaklı dostumuz.

Sünger yüklü öbür dostumuz da

Aynı yolu tutmaya kalkmaz mı!

Koyun gibi uymuş başkasının kafasına

Gırtlağına kadar battığı sularda

Kendisi, eşekçi ve sünger

Bir hayli su içmişler:

— Sünger içer de biz içmez miyiz?

Demiş eşekle eşekçimiz.

Ama sünger öyle . hızlı içmiş

Ve öylesine ağırlaşmış ki birden

Kıyıyı bulamamış eşek bu kadar yükle;

Üstelik eşekçi de bir yandan

Sıkı sıkı sarılmış boynuna can havliyle

Ha boğuldu, ha boğulacaklarken

Gelmiş, canlarını kurtarmış birisi

Kimmiş gelen, önemli değil orası.

Şu dersi aldık ya, o yeter bize:

Herkesin gidişi bir olmamalı,

Her gördüğünü yapanın yamandır hali.

Buydu demek istediğim başlarken söze.